Po pięciu latach został przeniesiony ponownie, tym razem na stanowisko rektora i wykładowcy przedmiotów teologicznych w seminarium duchownym w Kałudze, które łączył z obowiązkami przełożonego monasteru Opieki Matki Bożej w Lichwinie i dziekana klasztorów eparchii kałuskiej i borowskiej. Utrzymywał bliskie kontakty z mnichami Pustelni Optyńskiej, w szczególności ze starcem Mojżeszem. Po śmierci Mojżesza brał udział w jego pogrzebie oraz w wyborze kolejnego starca optyńskiego – Izaaka.
10 marca 1863 w Ławrze Aleksandra Newskiego przyjął chirotonię na biskupa staroruskiego, wikariusza eparchii nowogrodzkiej. Od następnego roku był wikariuszem eparchii petersburskiej z tytułem biskupa rewelskiego, a następnie ładoskiego. Był wiceprzewodniczącym komitetu więziennego w Nowogrodzie, a od 1865 także przewodniczącym miejscowego towarzystwa misyjnego.