W 1866 został przeniesiony na katedrę samarską i stawropolską. W Samarze założył żeńską szkołę duchowną i sam ufundował stypendia dla jej wychowanek. Wzniósł także nowy gmach miejscowego seminarium duchownego i wprowadził nowy regulamin wewnętrzny szkół duchownych Samary. Angażował się w krzewienie prawosławia wśród Czuwaszy, zainicjował publiczne spotkania na tematy religijne w cerkwiach eparchii, w Samarze organizował publiczne dyskusje ze staroobrzędowcami. Rozpoczął druk „Samarskich jeparchijalnych wiedomostiej”, otworzył także fabrykę świec, dom dziecka i kasę pomocy dla duchownych odchodzących w stan spoczynku, wdów i sierot. W 1869 rozpoczął prace nad budową katedralnego soboru Chrystusa Zbawiciela w Samarze.
W 1877 został przeniesiony na katedrę astrachańską i jenotajewską. W Astrachaniu założył dom opieki nad ubogim duchowieństwem, zwalczał również sekty i rozwijał działalność misyjną w Kałmucji. Zmarł w Astrachaniu i został pochowany w miejscowym soborze Zaśnięcia Matki Bożej.
Odznaczony orderem św. Anny I i II stopnia, orderem św. Włodzimierza II i III stopnia oraz czarnogórskim orderem księcia Daniela II stopnia.