W 1893 roku, na wystawie World’s Columbian Exposition w Chicago znalazł się specjalny dział poświęcony sztuce impresjonistów amerykańskich, a w roku 1898 w Nowym Jorku utworzono ugrupowanie artystyczne Ten American Painters, złożone z dziesięciu zawodowych malarzy-impresjonistów zorganizowanych, aby wspólnie wystawiać i sprzedawać swoje obrazy. W skład grupy weszli: Frank Weston Benson, Joseph DeCamp, Thomas Wilmer Dewing, Childe Hassam, Willard Metcalf, Robert Lewis Reid, Edward Simmons, Edmund Tarbell, John Henry Twachtman, Julian Alden Weir i William Merritt Chase, który zajął miejsce Twachmana po jego śmierci. Podobnie jak pierwsze ugrupowanie francuskich impresjonistów składało się z różnych osobowości mających odmienne cele i filozoficzne podejścia, tak i impresjoniści amerykańscy stosowali różne formy stylu, poszerzając przy okazji granice pojęcia impresjonizm. Oprócz tego impresjonizm przybył do Ameryki co najmniej dziesięć lat po jego burzliwym debiucie we Francji, co dało amerykańskim malarzom możliwość skorzystania z kojącego wpływu czasu na krytykę ze strony publiczności oraz komfort wyboru pomiędzy wieloma technikami i rozwiązaniami, z których niektóre zostały stworzone przez artystów wykraczających poza ramy impresjonizmu.