Twachtman znajdował inspiracje na swojej farmie w Greenwich, w stanie Connecticut. Impresyjne sceny z życia domowego również zajmowały uwagę amerykańskich impresjonistów, takich jak Mary Cassatt, Edmund Tarbell, Frank Weston Benson i inni. Często przedstawiali oni kobiety i dzieci w spokojnych wnętrzach i ogrodach, na przekór epokowym zmianom zachodzącym na zewnątrz.
Po roku 1900 impresjonizm, lub poprawniej – „impresjonistyczny realizm”, był jednym ze stylów wybieranych przez amerykańskich malarzy. Istotnym wkładem impresjonizmu francuskiego do sztuki amerykańskiej było zastosowanie koloru i szczególnego użycia pędzla. Amerykanie na ogół nie rozmywali kształtów, co było normalną praktyką u Moneta i jego naśladowców. Skłonność do realistycznej obserwacji scen, będąca od dawna podstawową cechą amerykańskiego malarstwa, przetrzymała gwałtowny atak impresjonizmu. Naukowe teorie koloru autorstwa Chevreula zostały zasadniczo dobrze przyjęte przez Amerykanów, nawet przez tych, którzy nie uważali się za impresjonistów, a rezultat został zawarty w powstałych obrazach, charakteryzujących się doskonałym i przekonującym efektem naturalnego światła.