Pierwszym ascetą, który zorganizował szerszy ruch i rozpoczął nauczanie był najprawdopodobniej Maskarin Gośala, którego zgromadzenie zwane adźiwikami było silnie związane z jednym z dworów monarszych (tłumaczenie snów i wiedza astrologiczna).
Poglądy W okresie politycznego fermentu okazało się, że stare, nadmiernie zrytualizowane wierzenia, nie zaspakajają już potrzeb zmienionych przez nową sytuację Hindusów. Obowiązująca do tej pory zasada, że bogowie rządzą światem, bogami ofiary, a nimi z kolei bramini, przestała być traktowana poważnie. Nadmierne opłaty i zbyt duże, prowadzące często do zwykłego marnotrawstwa datki ofiarne, zrodziły protest.
Na jego czele stanęli samani, którzy podobnie jak znaczna część miejscowych elit pragnęli bardziej osobistego doświadczenia sacrum. W swoich naukach zaprzeczyli wszystkim podstawowym założeniom braminizmu twierdząc, że światem nie rządzą bogowie, ale naturalne zasady (którym bogowie – jeżeli w ogóle istnieją – również podlegają), wiedza na ich temat jest ogólnodostępna i nie ma charakteru hermetycznego, i najważniejsze, do jej przyswojenia nie jest niezbędny autorytet, ale weryfikacja i poznanie empiryczne (chociażby poprzez praktyki jogiczne).