W 1861 roku Partia Narodowa odniosła zwycięstwa w wyborach do sejmu chorwackiego. Jednym z pierwszych osiągnięć była uchwała o możliwości kontynuowania rokowań na temat związków prawnych z Węgrami pod warunkiem poszanowania niezależności i jedności terytorialnej Chorwacji. Jednak kolejna uchwała, w której sabor ogłosił zerwanie stosunków także z Wiedniem znalazła skutek w postaci rozwiązania sejmu przez cesarza jeszcze w tym samym rokuW. Felczak, Ugoda węgiersko-chorwacka 1868 roku, Wrocław-Warszawa-Kraków 1969, s. 78–85; W.D. Behschnitt, Nationalismus bei Serben..., s. 166–167..
Po tym wydarzeniu działacz Partii Narodowej Ivan Mažuranić został postawiony na czele nowo powołanej Kancelarii Chorwackiej w Wiedniu. Został on jednak powołany na to stanowisko z uwagi na swoje austrofilskie poglądy i po nominacji dokonał rozłamu w partii tworząc w 1862 roku Niezależną Partię Narodową. Opcję tę wsparł także m.in. dawny założyciel Partii Narodowej, Ivan Kukuljević Sakcinski. Stronnictwo to przez pewien czas dominowało w chorwackiej polityce, jednak nie miało szerszego oparcia w społeczeństwie. Efektem tego było zbliżenie Partii Narodowej do prowęgierskich unionistówW. Felczak, Ugoda..., s. 71–72, 87, 95;