W.D. Behschnitt, Nationalismus bei Serben..., s. 167..
Sytuacja zmieniła się po zmianie rządu w Wiedniu w 1865 r. Partia Narodowa na powrót zdobyła przewagę w sejmie chorwackim i jej członków wybrano na delegatów do rozmów z rządem węgierskim na temat ugody, jednak rokowania zakończyły się bez efektów, ponieważ Chorwaci żądali równorzędności, a Węgrzy byli im gotowi zaoferować jedynie autonomię. Ugoda austriacko-węgierska zawarta w 1867 roku oznaczała klęskę starań Chorwatów o równorzędność w stosunkach z Węgrami. W kolejnych wyborach Partia Narodowa poniosła porażkę, Strossmayer wyjechał za granicę, i doszło do zjednoczenia z Niezależną Partią NarodowąW. Felczak, Ugoda..., s. 98–99, 103–105, 116–209..
W 1868 roku unioniści doprowadzili do podpisania niekorzystnej dla Chorwatów ugody z Węgrami. Rozczarowanie jej postanowieniami pozwoliło na obracanie się sympatii społeczeństwa na rzecz Partii Narodowej. Biskup Strossmayer zaczął wówczas działać w celu przeciwstawienia dualizmowi austro-węgierskiemu koncepcji federacyjnej. W 1871 roku udało się doprowadzić narodowcom do dymisji madziarońskiego bana Levina Raucha i odnieśli zwycięstwo w wyborach do saboru. Te sukcesy zostały jednak zaprzepaszczone za sprawą powstania Eugena Kvaternika, które skompromitowało polityków chorwackich w WiedniuW. Felczak, Ugoda..., s. 212;