H. Wereszycki, Pod berłem Habsburgów. Zagadnienia narodowościowe, Kraków 1975, s. 204..
Stopniowo narodowcy tracili także poparcie w kraju. Sympatia społeczeństwa przechylała się powoli na stronę Partii Prawa. Po próbie rewizji ugody węgiersko-chorwackiej w latach 1872–1873, która nie przyniosła poważniejszych koncesji na rzecz Chorwatów, rozczarowany Strossmayer odsunął się od polityki, a znaczenie partii spadło. Stopniowo zaczęła ona reprezentować stanowisko prowęgierskie i porzucać ideę jugosłowiańską, co zaowocowało przystąpieniem do niej części działaczy Partii Unionistycznej. Banem został nominowany Ivan MažuranićW. Felczak, Ugoda..., s. 213–215..
Partia Narodowa, mimo dawnej jugosłowiańskiej ideologii, miała też swój udział w zaostrzeniu stosunków chorwacko-serbskich w wyniku konfliktu o Bośnię i Hercegowinę. W 1880 roku doszło do rozłamu w stronnictwie – wierny ideom jugosłowiańskim Matija Mrazović powołał Niezależną Partię Narodową.
W dobie rządów bana Khuena-Hedervary’ego, charakteryzujących się nasiloną akcją madziaryzacyjną, Partia Narodowa słabła.