Władywostok i Wybrzeże Złotego Rogu (Hufiec Syberyjski) thumb|240px|Żołnierze amerykańscy we Władywostoku w roku 1918 (front dalekowschodni wojny domowej w Rosji) mały|Grób Józefa Jakóbkiewicza na cmentarzu Powązkowskim W latach rewolucji październikowej i wojny domowej w Rosji, na rosyjskim Dalekim Wschodzie panował głód i epidemie. W tym rejonie, m.in. miastach Władywostok, Czyta, Harbin, przebywało wówczas ok. 50 tys. Polaków (według części źródeł ok. 200 tys.) – rodziny Sybiraków, rodziny budowniczych i pracowników Kolei Transsyberyjskiej, przesiedleńcy z Kongresówki. Po upadku caratu zapanował groźny dla Polaków krwawy terror. Szczególnie trudny był los ok. 5 tys. polskich dzieci – osieroconych lub oderwanych od rodzin, zrozpaczonych, wygłodzonych, bez ubrań umożliwiających przetrwanie mrozów, często chorych (panował tyfus).
Młody dr Józef Jakóbkiewicz przybył do Władywostoku w roku 1918 z zadaniem walki z groźbą epidemii. Jako naczelny lekarz sanitarny starał się dotrzeć do jak największej liczby dzieci, błąkających się w tym rejonie, i zapewnić im bezpieczeństwo. Zapewniał nie tylko wyżywienie, odzienie i opiekę medyczną;