uważał, że jest konieczne organizowanie zajęć sportowych. Dużą wagę przywiązywał do sportów wodnych: pływania, wiosłowania, a przede wszystkim do żeglarstwa – sportu poprawiającego kondycję fizyczną i psychiczną oraz kształtującego charaktery. Doprowadził nie tylko do zwielokrotnienia liczebności działających od roku 1917 polskich drużyn harcerskich (przyłączyło się kilkuset członków z nowych ośrodków opiekuńczych); zmienił też formy harcerskiej pracy. Postarał się, aby przyjaciele japońscy udostępnili kilka szalup wiosłowo-żaglowych, w tym jedną („Fala”) – z ożaglowaniem lugrowym. Organizował pierwsze polskie wakacyjne obozy żeglarskie na Wyspie Rosyjskiej. Na wschodnich granicach Azji – wybrzeżu zatoki Złoty Róg – powstał w ten sposób pierwszy żeglarski harcerski hufiec – „Hufiec Syberyjski”. Żeglarskie szkolenia, które prowadzono dwa lata, przeszło w nim kilkaset osób (między nimi np. Jadwiga Skąpska-Truscoe – przyszła organizatorka kobiecego żeglarstwa bałtyckiego, kapitan „Grażyny”).