Nicolò Longobardo, znany także jako Long Huamin, (ur. 10 września 1565/1567 w Caltagirone, zm. 1 września 1654 lub 11 grudnia 1655 w Pekinie) – włoski teolog, misjonarz i jezuita. Działał w Chinach, był przełożonym tutejszej misji katolickiej. To dzięki niemu Chiny stały się odrębną od Japonii prowincja kościelną. Był przeciwnikiem daleko posuniętej inkulturacji i w tak zwanym sporze o ryt chiński prezentował pogląd, iż nie należy używać chińskich nazw odpowiadających łacińskim określeniom religijnym.

Longobardo wywodził się z bogatej rodziny sycylijskich patrycjuszy. Do zakonu jezuitów wstąpił w 1582 roku i rozpoczął wówczas standardową drogę edukacji. Otrzymał święcenia kapłańskie między 1590 a 1593 rokiem. Nie wiadomo kiedy dokładnie, ani dlaczego zainteresował się misjami prowadzonymi przez jezuitów na Dalekim Wschodzie. Faktem jest jednak, że chciał wziąć udział w misji i zwrócił się z prośbą do przełożonych o wydanie zgody na wyjazd do Chin. Jego prośba została spełniona i 10 kwietnia 1596 roku wyruszył na Wschód. Do Makau dotarł 20 lipca 1597 roku. W grudniu tego samego roku rozpoczął pracę misyjną w Shaoguan, trwała ona do 1611 roku. Po śmierci Metteo Ricciego w 1610 roku, został mianowany przełożonym misji jezuickiej w Chinach. Pod jego kierownictwem działalność misyjna jezuitów w Chinach nabrała rozpędu.