Bezpośrednią przyczyną tak zwanego sporu o ryt chiński było nazewnictwo. Ricci i część jego następców uważali, że należy użyć pojęć chińskich, odpowiadających łacińskim określeniom. Dzięki temu Chińczycy mieli łatwiej przyswajać sobie wiedzę o chrześcijaństwie, dzięki czemu proces ewangelizacji byłby szybszy i skuteczniejszy. Longobardo postrzegał jednak chińskie systemy filozoficzno-religijne, zależnie od nurtu, jako w dużej mierze ateistyczne lub pogańskie. Uważał zatem, że zapożyczanie z nich określeń może spowodować wypaczenie doktryny katolickiej, a co za tym idzie – chińscy chrześcijanie nie będą wierzyli w to samo co ich łacińscy współwyznawcy. Poglądy Longobardo spotkały się z poparciem ze strony João Rodriguesa i Sabatino de Ursisa. Głównymi krytykami Longobardo byli natomiast Alfonso Vagnone i Nicolas Trigault. Spór doprowadził do długiej dysputy teologicznej i językowej, a obydwie strony napisały kilka dzieł na poparcie swoich tez. Odegrały one znaczną rolę w dalszych sporach dotyczących tak zwanego rytu chińskiego, które