Morfologia Kapelusz Średnica 3–7 cm, za młodu półkulisty lub dzwonkowaty, później łukowaty, a u starszych okazów płaski lub wklęsły. Na środku posiada tępy garb. Powierzchnia o barwie od siwobrązowej do oliwkowobrązowej, środek kapelusza ciemniejszy. Jest bardzo śluzowaty i posiada ciemniejsze włókienka, widoczne jednak tylko u okazów podsuszonych. Blaszki Dość grube i rzadkie, zbiegające na trzon, dość często pofałdowane. Kolor od białego do kremowego. Przy trzonie czasami połączone są poprzecznymi anastomozami. Trzon Wysokość od 4 do 12 cm, średnica od 5 do 12 mm, walcowaty, wysmukły, zwężający się ku podstawie, pełny, głęboko osadzony w podłożu. Powierzchnia biaława (z wyjątkiem otrębiastego miejsca pod kapeluszem) i pokryta resztkami śluzowatej osłony tworzącej zygzakowaty wzór. Miąższ Na wierzchołku kapelusza żółtawy, poza tym biały. Jest cienki, miękki i soczysty. Smak i zapach niewyraźny. Cechy mikroskopowe Wysyp zarodników jest biały. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, o rozmiarach 12,5–16 × 7–8,5 µm. Nie są amyloidalne;