Trójcy Hoffmanem wydał „Śpiewnik dla ludu katolickiego oraz książkę do nabożeństwa” w języku polskim. Śpiewnik ten, zawierający 451 pieśni został rozpowszechniony na bazie prywatnej przez Gillera. Odpowiadał on tak bardzo ogólnej potrzebności, że już po dwóch latach w roku 1897 okazało się drugie, rozszerzone wydanie z 568 pieśniami, a później dalsze. Ostatnie wydanie śpiewnika z roku 1908 objęło aż 887 pieśni. Jednocześnie Gillar zajmował się innymi pracami wydawniczymi jak wyciągami ze śpiewnika dla różnych okazji, opracowaniami dla instrumentów dętych, podręczników dla organistów itd. Pierwsze opracowanie pieśni polskich dla organów ukazało się 1903 roku u Leuckerta w Lipsku.
Z domu Gillar Ryszard był niemieckojęzyczny. Żyjąc od pory swego wykształcenia na nauczyciela na Górnym Śląsku, z pewnością władał co najmniej dialektem śląskim. W taki sposób łatwo mu było znaleźć melodię języka polskiego w opracowanych pieśniach. A jednak posłużył się do wydania śpiewnika specjalistami języka, jednym z tych fachowców był jego kolega organista Hoffmann. Giller opracował wiele starszych pieśni, aby uchronić je od zaginięcia, głównym jego interesem było jednak zharmonizowanie pieśni, a czasem też dodawaniem im wielokrotnych, nowych melodii.