100 kg mieszczących zestaw podstawowych meteorologicznych przyrządów pomiarowych, nadajnik radiowy o mocy 150 watów, dziesięciometrowy maszt antenowy i baterie niklowo-kadmowe zapewniające funkcjonowanie systemu przez około sześć miesięcy. Pozyskane dane miały być transmitowane w krótkich, maksymalnie dwuminutowych, zakodowanych transmisjach w trzygodzinnych interwałach.
18 września 1943 roku U-537 opuścił Kilonię i popłynął do Bergen, skąd 30 września wyruszył w rejs przez północny Atlantyk. Stację WFL-26 umieszczono w hermetycznych zasobnikach pod zewnętrznym pokładem przeznaczonych zwykle do transportowania zapasowych torped, a załogę okrętu uzupełnili specjaliści: dr Kurt Sommermeyer i jego asystent Walter Hildebrandt. Po opłynięciu od północy Wysp Owczych U-537 w trudnych warunkach pogodowych skierował się w stronę wybrzeży Grenlandii. Ciężki sztorm, z którym 13 października zmagał się wynurzony okręt, spowodował m.in. uszkodzenie peryskopu bojowego i wyrwanie z pomostu poczwórnie sprzężonego działka przeciwlotniczego 20 mm. Po przepłynięciu Cieśniny Davisa okręt dotarł do wybrzeży Labradoru i po kilku dniach nawigacyjnie skomplikowanej żeglugi wieczorem 22 października zakotwiczył w zatoce Martin (nazwa współczesna) w północno-wschodniej części półwyspu ().