Grupa rekonesansowa znalazła odpowiednie miejsce dla umieszczenia stacji – niewielkie wzgórze w odległości ok. 400 m od brzegu morza. Za pomocą dwóch gumowych pontonów przetransportowano elementy wyposażania; w tym samym czasie na okręcie starano się usunąć uszkodzenia powstałe podczas żeglugi. Operacja ulokowania stacji meteorologicznej trwała około doby i zakończyła się sukcesem. Podjęto również działania dezinformujące, które miały w razie wykrycia stacji sprawić, by uznano by ją za instalację aliancką: m.in. pojemniki opatrzono oznaczeniem nieistniejącej w rzeczywistości „Canadian Meteorological Service” (chociaż Labrador był wówczas częścią brytyjskiego dominium Nowej Fundlandii) i rozrzucono opakowania po amerykańskich zapałkach i papierosach. Podjęte środki ostrożności nie okazały się jednak potrzebne, gdyż instalacja pozostała nieodkryta przez prawie cztery dziesięcioleciaRobert Stern: The hunter hunted, s. 164-165. Stacja znana jako WFL 26, była szóstą z kolei stacją drugiej serii tego rodzaju urządzeń. Urządzenie transmitowało informacje o pogodzie przez 3 miesiące, do momentu wyczerpania bateriiRobert Stern: The hunter hunted, s. 223-224.