Lokomotywa Pacific posiadała wiele cech budowy dotychczas w LMS nieznanych, które Stanier przeniósł z GWR, jak na przykład kocioł stojący Belpair’a, czy przegrzewacz, który ze względu na stosunkowo małe wymiary, jak i złej jakości używanego w LMS węgla i innych materiałów opałowych sprawiał początkowo spore problemy i prowadził do nadmiernego zużycia pary. W efekcie lokomotywy serii Princess Royal otrzymały nowe kotły z podwójną ilością elementów przegrzewacza, jak i dodatkową komorą spalania, służącą lepszemu wykorzystaniu energii. Tak przebudowane lokomotywy zdały egzamin i LMS mogło wprowadzić na trasę pociągi pośpieszne kursujące między stacjami London Euston i Glasgow Central bez potrzeby zmiany lokomotywy, jak i dodatkowego pojazdu trakcyjnego. W roku 1935 Stanier stworzył dla serii Pacific lokomotywę napędzaną turbiną parową, która jednak nie weszła do produkcji seryjnej. Jako pojedyncza sztuka została w 1952 roku przebudowana na lokomotywę konwencjonalną i pod nazwą „Princess Anne” wcielona do służby.