Sergiusza z Radoneża w Moskwie przy ulicy Bolszaja Dmitrowka, a następnie do cerkwi Narodzenia Matki Bożej, gdzie przetrwała do 1935.

Cerkiew Bogolubowskiej Ikony Matki Bożej, po odebraniu wiernym, została zaadaptowana na zakład napraw maszyn rolniczych. Na cele przemysłowe przeznaczono również sobór św. Piotra, w cerkwi św. Sergiusza z Radoneża istniała biblioteka, następnie sala gimnastyczna. W cerkwi Tołgskiej Ikony Matki Bożej, domach przełożonego i mnichów rozmieszczono mieszkania komunalne. Od 1959 właścicielem kompleksu poklasztornego było radzieckie Ministerstwo Kultury. Obiekt uzyskał status zabytku i był odtąd sukcesywnie remontowany, jednak niewielkie fundusze wydzielane na ten cel sprawiły, że prace przeciągnęły się na kilka dziesięcioleci. Pod kierunkiem W. Dieduszenki soborowi św. Piotra przywrócono pierwotny wygląd. Świątyń w okresie radzieckim nie przywrócono jednak do użytku liturgicznego, mieściła się w nim sala prób zespołu „Bieriozka”, filia Państwowego Muzeum Literackiego i inne instytucje państwowe.