Po unieważnieniu w 1685 edyktu nantejskiego wielu prześladowanych uciekło właśnie do Niderlandów, przez co pozycja wina bergerac na tamtejszym rynku uległa dalszemu wzmocnieniu. Zbytowi win bergerac sprzyjała także popularność słodkich win białych u Holendrów. Wina czerwone nie odgrywały wówczas większej roli i przeważnie wykorzystywano je jako domieszki do innych win, w tym win bordoskich.
Na początku XIX wieku powierzchnia winnic stanowiła dwukrotność powierzchni upraw na początku XXI wieku, jednak średnia wydajność była bardzo niska i wynosiła ok. 9 hl/ha. W latach 1876–1883 filoksera winiec zniszczyła winnice niemal całkowicie. Odtwarzanie upraw rozpoczęto w 1896, kiedy to rozpoczęto nasadzenia na lewym brzegu z wykorzystaniem podkładek odpornych na szkodnika. Tradycyjne obszary upraw ciemnych odmian winorośli na prawym brzegu zostały za to pozostawione odłogiem albo zalesione. Na początku XX wieku, w okresie masowej produkcji tanich win stołowych, roczna produkcja regionu osiągnęła historyczne maksimum hektolitrów.