thumb|250px|Rozwój man’yōgany i powstanie z niej hiragany Z jednej strony w piśmie kursywnym, zwanym stylem trawiastym (sōsho 草書), zredukowano liczbę kresek, niekiedy nawet do jednego – choć skomplikowanego – pociągnięcia pędzlem. Tak przekształcone znaki określano jako sōgana (草仮名, dosł. kana trawiasta), współcześnie zaś mówi się o nich hentaigana (変体仮名, dosł. kana nietypowa / niestandardowa – domyślnie: względem obecnej hiragany); na grafice obok są one wyróżnione kolorem czerwonym. Używano ich co najmniej do końca XIX wieku (sporadycznie stosowane są do dziś, np. w kaligrafii czy na szyldach sklepów), a końcowym etapem ich rozwoju graficznego jest współczesna hiragana.
thumb|left|250px|Powstanie katakany z man’yōgany Z drugiej strony w pismach buddyjskich stosowano jedynie fragmenty znaków man’yōgany zamiast ich pełnych postaci, co ostatecznie doprowadziło do wykształcenia się współczesnej katakany. I tak np. znak 伊 i (współczesne on’yomi: i) zredukowano do pierwszych dwu kresek (z lewej strony): イ i ze znaku 多 ta (współczesne on’yomi: ta) zaczerpnięto jedynie połowę: タ ta znak 流 ru (współczesne on’yomi: ryū) uproszczono do dwu ostatnich kresek (z prawej strony u dołu): ル ru