W obu tych przypadkach istniała nadal możliwość zapisu tej samej sylaby za pomocą kilku czy kilkunastu znaków, np. we wczesnych wersjach katakany sylabę u notowano za pomocą 宀, ウ lub 于, a sylabę ne za pomocą ネ bądź 子Chodzi tu o znak zodiaku chińskiego 子 ne ‘szczur’, a nie o identycznie wyglądający znak 子 ko ‘dziecko’..
W roku 1900 japońskie Ministerstwo Edukacji ustaliło obecnie obowiązujące kształty znaków kany i wprowadziło zasadę, iż jedna sylaba (a ściślej: mora) zapisywana jest zawsze jednym i tym samym znakiem. W ten sposób ustalono zasób i wygląd obu sylabariuszy japońskich: hiragany i katakany, przy czym znak źródłowy w man’yōganie mógł być dla tych sylabariuszy taki sam (np. u zarówno w hiraganie う, jak i w katakanie ウ pochodzi od 宇), a mogły się też one różnić (ru w hiraganie る powstało z 留, zaś w katakanie ル ze znaku 流). Wszelkie wcześniejsze znaki fonetyczne spoza tego standardu określane są jako itaigana (異体仮名, dosł. kana wariantywna / alternatywna).