Tournée wznowiono we wrześniu i trwało około 2 tygodni.
mały|Afisz reklamujący koncert Filipinek w Bostonie 4 listopada 1966 r.
II trasa koncertowa – Siedem uśmiechów – Kanada, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, od 5 października do 8 grudnia Impresariat – Jan Wojewódka i Pagart Kierownik organizacyjno-administracyjny – Zbigniew Mirosław Kierownik artystyczny – Jan Janikowski Kierownik trasy – Aleksander Świtaj Reżyseria – Jan Janikowski Choreografia – Witold Gruca i Krystyna Mazurówna
Prowadzenie – Włodzimierz Patuszyński i Jerzy Górny Akompaniament – Jan Janikowski (fortepian), kwartet z zespołu jazzowego Warszawscy Stompersi (Mieczysław Wadecki, Wiesław Ejssymont, Włodzimierz Kruszyński i Jerzy Kruszyński) Artyści towarzyszący – Violetta Villas – solistka, Aleksander Nizowicz – solista
W programie rewii Siedem uśmiechów obok największych przebojów Filipinki śpiewały piosenki z nowej płyty Filipinki – to my (Polskie Nagrania „Muza” XL0323), a luźna oś fabularna programu dotyczyła plotkowania i wynikających z niego zabawnych sytuacji. Według wstępnych przewidywań Jana Wojewódki koncerty miało obejrzeć 40 tys. widzów, jednak ostatecznie okazało się, że na amerykańskie koncerty Filipinek sprzedano ponad 50 tys. biletów.