W roku 1986 otrzymała stypendium naukowe Fundacji Carlsberga na badania Prawo, jako instrument presji politycznej, kontynuowane w Instytucie Praw Człowieka przy Uniwersytecie Kopenhaskim (1987), a następnie w Instytucie Kryminologii Uniwersytetu Kopenhaskiego (1988-1989). W latach 1989–2006 była równocześnie etatową pracowniczką akademicką i kierowniczką programów Komitetu Helsińskiego.
Od czasu studiów łączyła działalność naukową z aktywnością społeczną. W latach 1967–1970 pracowała w Komitecie Pomocy Uchodźcom Politycznym. Od 1980 r. organizowała pomoc humanitarną dla Polski i pomoc dla opozycji politycznej. Działalność ta była kontynuowana i sformalizowana w powołanej w 1986 r. organizacji pomocy „Solidarni z Polską”. Organizowała pomoc dla Hospicjum Palium, powstającego w Poznaniu i dla Domu Opieki „Złota Jesień” w Gdańsku.
Należała do grupy założycieli w 1985 r. Duńskiego Komitetu Helsińskiego Praw Człowieka, w którym pracuje do dziś jako wolontariuszka i kierowniczka projektów. Przez wiele lat aktywnie uczestniczyła w działalności organizacji społecznych i polonijnych w Danii, jak Towarzystwo Kultury Polskiej, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Duńskiej, w którym pełniła funkcję sekretarza.