Dwudziestolecie międzywojenne Po powrocie do Polski wraz z całym batalionem 28 października 1920 roku został wcielony do 159 pułku piechoty (przemianowanego 5 marca 1921 r. na 74 Górnośląski pułk piechoty) i stacjonował wraz z pułkiem w Lublińcu do 12 października 1926 roku 22 grudnia 1920 roku, za zasługi podczas wojny polsko–bolszewickiej, został awansowany do stopnia porucznika, zgodnie z Dziennikiem Rozkazów nr 49/20. 13 października 1926 roku został przeniesiony do Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie pełnił funkcję dowódcy plutonu.
20 kwietnia 1927 roku został awansowany do stopnia kapitana, następnie przeniesiony ponownie do 74 pułku piechoty, gdzie pełnił funkcję adiutanta pułku i dowódcy kompanii. 12 czerwca 1933 roku ukończył kurs dla kapitanów w Rembertowie w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty. Po szkoleniu pozostał w Lublińcu, gdzie pełnił funkcję dowódcy 2 kompanii strzelców aż do 1935 roku, kiedy został przeniesiony do 35 pułku piechoty w Brześciu nad Bugiem wchodzącego w skład 9 Dywizji Piechoty Armii „Pomorze”. W koszarach był sąsiadem i kolegą majora Henryka Sucharskiego, którego później spotykał w oflagu Gross Born.