Leopolda Lisa–Kulę.
Bronisław Wandycz, już jako podchorąży dowódca plutonu, 2 marca 1919 roku, podczas wyprawy na Poryck został ranny i trafił do szpitala w Zamościu. Po powrocie ze szpitala, 26 lipca 1919 roku, został mianowany podporucznikiem na podstawie Dziennika Rozkazów Nr 80/19 i wcielony do 1 pułku piechoty Legionów. Razem z pułkiem w 1919 roku wyzwalał Wilno, walczył na Wileńszczyźnie i Białorusi. Zimą 1920 uczestniczył w walkach o Dyneburg. Na wiosnę brał udział w wyprawie na Kijów. Kontrofensywa sowiecka zmusiła siły polskie do odwrotu. Pułk powstrzymywał m.in. oddziały 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego. 15 sierpnia 1920 roku Bronisław Wandycz został przeniesiony do 157 pułku piechoty wielkopolskiej, z którym wyruszył na front bolszewicki, gdzie wziął udział we wszystkich walkach pułku, od Grodna począwszy, aż po Warszawę. Za bitwę pod Kopciówką i kilkudniowe potyczki pod Kalinowem otrzymał kolejny Krzyż Walecznych.
Za postawę wykazaną podczas walk w czasie I wojny światowej, 17 maja 1922 otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari" V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.: