Janusz Szablowski (ur. 17 kwietnia 1909 w Watyńcu pow. Horochów, zm. 10 lutego 1982 we Wrocławiu) – polski architekt.
Życiorys Po zdanym w 1929 egzaminie dojrzałości odbył roczną służbę wojskową w Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Podczas studiów pracował zarobkowo na budowach oraz w biurach projektowych, w 1937 został młodszym asystentem w Katedrze Architektury Polskiej u prof. Mariana Osińskiego. W czerwcu 1939 obronił pracę dyplomową i uzyskał tytuł inżyniera architekta.
Brał udział w kampanii wrześniowej, jako podporucznik walczył na Pomorzu i pod Kutnem, gdzie został wzięty do niewoli i uwięziony w oflagu w Woldenbergu. Na miarę możliwości pogłębiał swoją wiedzę, a także z innymi uwięzionymi architektami planował przekształcenie polskich wsi w spółdzielnie.