Po zakończeniu II wojny światowej znalazł się w Mieroszowie, gdzie był kierownikiem przedsiębiorstwa budowlanego. Od 1947 mieszkał we Wrocławiu, gdzie jako starszy asystent na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej w Katedrze Budownictwa Wiejskiego u prof. Tadeusza Brzozy. Równolegle pracował w Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego, gdzie był autorem uproszczonych planów miast na Dolnym Śląsku m.in. Kłodzka, Bielawy, Dusznik, Kudowy, Radkowa, Nowej Rudy, Lewina Kłodzkiego, Mysłakowic i Polanicy. W 1950 został adiunktem w Katedrze Architektury Wiejskiej, równocześnie był organizatorem Centralnego Biura Projektów Budownictwa Wiejskiego. Trzy lata później jako pełniący obowiązki kierownika prowadził Katedrę Budownictwa Wiejskiego, w czerwcu 1954 został samodzielnym pracownikiem nauki.

Wykładał również w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej i na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Od 1953 kierował Zespołem Planistycznego Centralnego Biura Projektów Budownictwa Wiejskiego był autorem planów zabudowy Państwowych Ośrodków Maszynowych w województwach wrocławskim i opolskim, stworzył również plany zagospodarowania Piławy, Marciszowa i Siechnic.