Mikołaj Dobrzycki herbu Leszczyc (ur. 6 grudnia 1793 w Rumiejkach Szlacheckich k. Środy, zm. 5 maja 1848 pod Obornikami) – oficer, powstaniec.
Życiorys Urodził się 6 grudnia1793 w rodzinie Ignacego (zapewne urzędnika dominialnego w Rumiejkach) i Anny z domu Meyer. Wstąpił w 1806 do 3 pułku strzelców konnych. Był ranny dwukrotnie pod Gdańskiem, a w 1807 przeszedł w stopniu podoficerskim do 2 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej. Mianowany podporucznikiem w 1808. Uczestnik kampanii hiszpańskiej, w jej toku w 1809 został ranny i dostał się do niewoli angielskiej. Przebywał m.in. w Szkocji, a tam wstąpił do organizacji masońskiej. Powrócił do Królestwa Polskiego i służył w latach 1815–1817 w 6 pułku piechoty liniowej. Po uzyskaniu zwolnienia z wojska w porozumieniu z Walerianem Łukasińskim założył w Kaliszu filialną lożę Wolnomularstwa Narodowego. Po jej rozwiązaniu w 1820 kierował założoną przez Łukasińskiego kaliską gminą tajnego Towarzystwa Patriotycznego.