W 1822 został aresztowany i wyrokiem sądu wojennego został w 1824 skazany za „zbrodnię stanu” na 6 lat ciężkiego więzienia (jego obrońcą w trakcie procesu był Marceli Tarczewski). Obniżoną karę do lat 4, odbył w twierdzy zamojskiej. Dowódca kompanii 6 pułku piechoty liniowej w czasie powstania listopadowego. Pod Ostrołęką został ciężko ranny i dostał się do niewoli (podobno przebywał w Bobrujsku i Wiatce. Jako obcy poddany został z końcem 1833 zwolniony i przybył do Warszawy (postarał się tam o paszport konsula pruskiego). Przebywał w Wielkim Księstwie Poznańskim u swych krewnych Dobrzyckich w Chociszkach do 1848. Po wybuchu powstania 1848 mianowany został głównym organizatorem siły zbrojnej pow. obornickiego. Należąc do deputacji gwardii narodowej prowadził w czasie natarcia pruskiego na Środę pertraktacje z pułkownikiem H. Brandtem. Poległ 5 maja 1848 w czasie nieudanego ataku kosynierów na Oborniki.