Oprócz stosunkowo późnych rękopisów brak innych wzmianek o Eliaszu. Nie zna go Focjusz, ani Księga Suda. Mając na uwadze, że przypisywanych Eliaszowi pracach nie ma odniesień biblijnych, jest natomiast wiele odwołań do pogańskich filozofów i literatów oraz poglądów sprzecznych z doktryną chrześcijańską (np. o wieczności świata), część badaczy (m.in. Wildberg) przyjmuje, że Eliasz mógł być ostatnim pogańskim filozofem uczącym chrześcijańskich studentów. W takim razie przypisanie mu w późniejszych rękopisach imienia „Eliasza”, można uznać za inicjatywę późniejszych kopistów, którzy starali się uzasadnić przepisywanie pogańskich tekstów, czcigodnym imieniem zakonnym. Natomiast przyjęcie, że Eliasz był rzeczywiście emerytowanym chrześcijańskim prefektem, oznacza konieczność zrewidowania poglądów dotyczących możliwości czy też raczej niemożliwości dialogu filozofii pogańskiej z chrześcijańską kulturą Bizancjum.
Dzieła Eliaszowi przypisywany jest komentarz do Isagogi Porfiriusza i do Kategorii oraz skrócona wersja komentarza do Analityk Pierwszych. Komentarze do Isagogi i Kategorii stanowią część standardowego wykładu filozofii dla początkujących ustalonego na przełomie V i VI wieku.