jego obrazy są bardziej różnorodne od współczesnych mu Bada Shanrena czy Kun Cana. Nawet podejmując tematy bardzo typowe, przedstawiał je w sposób bardzo indywidualny. Często jednak tworzył kompozycje w pełni oryginalne, zarówno pod względem kompozycji, jak i stylu. Tworzył sugestywne pejzaże, pewnymi ruchami kładąc szerokie plamy tuszu i koloru (charakterystyczne dla niego jest użycie – w wysoce kontrolowany sposób – bardzo płynnego tuszu). Był doskonałym obserwatorem przyrody i wyśmienicie potrafił oddać na papierze atmosferę oglądanego krajobrazu.
W odróżnieniu od innych malarzy swej epoki nie czuł się skrępowany tradycją; uznawał jej znaczenie, ale twierdził, że nadmierne wykształcenie nie pozwala na oryginalność; uważał też, że talent jest ważniejszy niż umiejętności techniczne. Wiedza czerpana ze studiowania dzieł dawnych mistrzów to jedynie instrument; równie ważna jest samodyscyplina i dokładna obserwacja przyrody. Niestety, ani oryginalność jego dzieł, ani jasny wykład teorii, nie doprowadziły do odrodzenia malarstwa chińskiego, które w epoce Qing stawało się coraz bardziej wtórne i naśladowcze.