Badania płaskowyżu pod kątem geologicznym i speleologicznym mają długą historię, którą zapoczątkowali w połowie lat 50. XX w. m.in. Anton Droppa i V. Rozložník. Na przełomie XX i XXI w. cały płaskowyż został dokładnie przebadany i skartowany przez speleologów z Rożniawy. Zinwentaryzowali oni tu około 210 jaskiń i studni krasowych (awenów). Wśród nich są m.in. Dzicza Przepaść (słow. Diviačia priepasť, 123,5 m głębokości) – najgłębsza jaskinia płaskowyżu oraz Zvonivá jama (też: Zvonica, pol. Dzwonnica, 100,5 m głębokości) – jaskinia najbardziej znana z racji długiej i ciekawej historii eksploracji. Jedną z później odkrytych (1986 r.) jaskiń o rozwinięciu pionowym jest Krkavčia priepasť o głębokości 60 m, której otwór znajduje się niedaleko krawędzi wielkiego kamieniołomu w Gombaseku. Najdłuższa z jaskiń, wywierzyskowa Nová Brzotínska u wschodnich podnóży płaskowyżu, liczy ok. 500 m długości korytarzy.
Płaskowyż nie posiada żadnej sieci rzecznej. U jego podnóży znajduje się natomiast szereg źródeł, odwadniających systemy jaskiniowe rozbudowane we wnętrzu masywu, w tym wielkie wywierzyska: Brzotínska vyvieračka, Hučiaca vyvieračka, Kunovoteplická vyvieračka, Trávna vyvieračka i Vidovská vyvieračka.