Skoczył ze spadochronem do okupowanej Polski w nocy 27/28 kwietnia 1944 roku, w sezonie operacyjnym „Riposta”, w operacji lotniczej „Weller 21", na placówkę odbiorczą „Koza” 420 (kryptonim polski, brytyjskie oznaczenie numerowe pinpoints), w okolicach miejscowości Bychawka, Bystrzyca, 18 km na południe od Lublina. Razem z nim, w składzie ekipy XLVII, skoczyli cichociemni: ppłk pil. Jan Biały ps. Kadłub, kpt. pil. Jerzy Iszkowski ps. Orczyk, por. technik Edmund Marynowski ps. Sejm. Skoczków przyjął oddział partyzancki ppor Aleksandra Sarkisowa ps. Szaruga oraz oddział Batalionów Chłopskich z placówki terenowej Bychawka.
Po aklimatyzacji do realiów okupacyjnych przydzielony jako oficer operacyjno-taktyczny do Wydziału Lotnictwa Oddziału III Operacyjnego Komendy Głównej AK.
W powstaniu warszawskim, początkowo odcięty od KG AK, walczył ze swym oddziałem liczącym ok. stu żołnierzy jako dowódca plutonu odbioru zrzutów 1 kompanii „Zetesa”, Pułku „Palmiry – Młociny”, następnie w Puszczy Kampinoskiej, w pułku „Palmiry-Młociny”, Grupy „Kampinos”. 27 września wyrwał się z oddziałem z okrążenia niemieckiego pod Żyrardowem – Jaktorowem, 13 października dołączył do 25 Pułku Piechoty AK „Ziemi Piotrkowskiej”. 27 października walczył pod Białym Ługiem z oddziałami Wehrmachtu, SS oraz Ostlegionu.