D'Aragona nie była tak oschła, jak mogłoby się wydawać, gdyż miała własne słabostki. Jedną z nich był poeta Girolamo Muzio, dworzanin księcia Ercola II. Dwójka artystów tworzyła o sobie sonety, ale uczucie było silniejsze ze strony mężczyzny, niż kurtyzany. Krążyło wokół niej wiele nieprzychylnych uwag, zwłaszcza odnośnie do romansów z jej udziałem.
Niepowodzenia Po kilku miesiącach Tullia udała się do Wenecji, która po Rzymie była ostoją kurtyzan. Zastała tam Bernarda Tassa, który się w niej zakochał. Jednak nie był w stanie jej pomagać finansowo. Poza tym sytuacja Tulii była bardzo trudna, gdyż wszystkie weneckie kurtyzany były bardzo zazdrosne o jej wdzięki i talenty. W mieście d’Aragona przyznała się, że wstydzi się swojej profesji i wyraziła swoje wzniosłe poglądy na temat miłości. Szybko nabyła licznych, wpływowych wrogów, więc musiała opuścić miasto. Udała się do Sieny, jednak tam również jej się nie powodziło. Ok. 1542 r., gdy miała już trzydzieści siedem lat wyszła za mąż za ferarrczyka niskiego stanu, Guicciardiego. Najprawdopodobniej miał jej tylko zapewnić tytuł mężatki. Oskarżono ją bowiem, iż jest kurtyzaną, a mieszka poza wyznaczoną dzielnicą dla kobiet o tym samym fachu i ubiera się inaczej niż nakazuje prawo.