Wówczas wykazała się, że jest mężatką i prowadzi się przyzwoicie.

W Sienie Tullia nie zaznała szczęścia. Wmieszana w jakieś polityczne intrygi w 1544 roku i musiała wyjechać. Od tej pory nie wiadomo, co się stało z jej mężem. Udało jej się zdobyć przychylność księcia toskańskiego i w 1546 r. udała się do Florencji, aby uciec przed rozwścieczonymi sieneńskimi rewolucjonistami. Swojego protektora znalazła w osobie Benedettiego Varchi, słynnym poecie, którego najprawdopodobniej znała już wcześniej. Ich miłość nie trwała długo i kochankowie wkrótce znaleźli sobie nowych wielbicieli. W październiku książę Kosma wydał rozporządzenie o ubiorze mężczyzn i kobiet. Według niego kurtyzany nie mogły nosić ubrań z sukna i jedwabiu, na głowie powinny mieć chusty o złotym lub żółtym obramowaniu. Tulia oczywiście nie dostosowała się do nakazów i pół roku później została upomniana przez władze. Poprosiła o pomoc wszystkich otaczających ją ludzi, nowych i starych znajomych. Dzięki swoim wpływom przekonała księcia i dostała urzędowe przeświadczenie, że jest poetką, a nie kurtyzaną.