Okres rewolucji francuskiej W roku 1789 Dagobert wraz z Ludwikiem Filipem Orleańskim – wielkim mistrzem Wielkiego Wschodu Francji – zaciągnął się do służby rewolucji. W roku 1792, po wybuchu wojny z pierwszą koalicją antyfrancuską, uzyskał stopień wojskowy pułkownika. Został wtedy przydzielony do armii Var (od nazwy rzeki przepływającej przez Prowansję i oddzielającej Francję od Piemontu), z którą odniósł liczne sukcesy. Przeniesiony do armii Włoch, walczącej pod wodzą d'Anselme i Birona, odznaczył się pod Niceą oraz pod col de Negro.
Wojna z Hiszpanią Gdy w dniu 7 marca 1793 roku francuski Konwent Narodowy wypowiedział wojnę Hiszpanii, Dagobert przeniósł się do Armii Wschodnich Pirenejów, pod komendę generała de Flersa. Otrzymał dowództwo nad umocnionym obozem w sile 8 tys. żołnierzy. W dniu 19 maja udało mu się odeprzeć hiszpański atak na ten obóz, jednakże był zmuszony go opuścić wraz z żołnierzami. Mimo to udało mu się odeprzeć 6-tysięczną kolumnę wroga, maszerującą w kierunku Perpignan. Mianowany głównodowodzącym centralnej armii Pirenejów po usunięciu de Flersa z tego stanowiska, w dniu 29 sierpnia 1793 zdobył Puycerda, a następnie – w ciągu jednej doby – całą zajmowaną przez Hiszpanów część regionu Cerdanya.