Bakdasz przyczynił się również do poszerzenia współpracy kulturalnej ze Związkiem Radzieckim, a w 1956 razem z prezydentem kraju Szukrim al-Kuwatlim odwiedził Moskwę, by prosić o wsparcie dla krajów arabskich w konflikcie z Izraelem.
W końcu lat 50. XX wieku wywiady amerykański i brytyjski rozważały zorganizowanie w Syrii działań sabotażowych, które następnie posłużyłyby za pretekst do interwencji tureckiej, jordańskiej lub irackiej. W toku tych działań rozważano organizację zamachów dowódcę wywiadu wojskowego Abd al-Hamida as-Sarradża, szefa sztabu Sił Zbrojnych Syrii gen. Afifa al-Bizriego i właśnie Bakdasza. Uważano za głównych inspiratorów polityki zagranicznej Syrii, a tę interpretowano jako postępujące zbliżenie ze Związkiem Radzieckim.
Głównym wrogiem rosnącej w siłę partii komunistycznej stała się utożsamiająca się z socjalizmem arabskim partia Baas Michela Aflaka i Salah ad-Dina al-Bitara. Aby uniemożliwić komunistom odebranie swojej formacji całości lewicowego elektoratu, baasiści doprowadzili do zawarcia w 1958 unii z Egiptem, po której powstała Zjednoczona Republika Arabska. Jedyną legalną partią w niej była naserowska Unia Narodowa.