Wówczas, na polu bitwy, zaprzyjaźnił się z innym spośród czołowych dowódców wojsk republikańskich – Kléberem.
Klébera awansowano do stopnia generała dywizji, z kolei Marceau w dniu 10 listopada 1793 uzyskał potwierdzenie stopnia generała brygady. Niedługo potem został głównym dowódcą armii republikańskiej (ad interim - tymczasowo) i wspólnie z Kléberem doprowadził armię rewolucyjną do zwycięstw pod Le Mans (w dniach 12-13 grudnia) i pod Savenay (23 grudnia).
Podczas walk pod Le Mans, Marceau ocalił przed śmiercią młodą rojalistkę, Angélique des Mesliers. Jednak nawet protekcja republikańskiego generała nie wystarczyła jej, by uniknąć egzekucji na gilotynie.
Marceau i Klébera uchroniła przed aresztowaniem i straceniem wyłącznie interwencja komisarza Bourbotte’a.
Bitwy w latach 1795-1796 Spędziwszy w Paryżu zimę z roku 1793 na 1794, Marceau i Kléber objęli dowództwo nad wojskami w armii Jourdana. Uczestniczyli w kilku bitwach stoczonych w pobliżu Charleroi. Podczas bitwy pod Fleurus (z dnia 26 czerwca 1794) przeżył groźny incydent: koń, którego dosiadał, został zastrzelony. Później, Marceau odznaczył się pod: Jülich, pod Aldenhoven oraz pod Koblencją, gdzie 23 października uderzył na linie wroga.