Wraz z rozwojem łódzkiej organizacji, za miastem zaczęły się odbywać liczne zgromadzenia robotnicze. Przed świętem 1 maja w 1891 r., obchodzonym w Łodzi po raz pierwszy, ZRP opublikował specjalną broszurę, zawierającą żądania ustanowienia 8-godzinnego dnia pracy i podwyżki płac. Działacze ZRP nie ograniczyli się wyłącznie do jej kolportowania, ale również szeroko omawiali ją na nielegalnych zebraniach robotniczych, czym zajmował się m.in. Leder.

Organizacja łódzka była najsilniejszą z prowincjonalnych organizacji ZRP, o czym świadczy m.in. kilkudniowy strajk 12 tys. robotników w Żyrardowie, który wybuchł 1 maja 1891 r. W swojej działalności jako priorytet traktowała polepszenie bytu materialnego robotników, na dalszym miejscu stawiając kwestię walki politycznej z caratem, we współpracy z rewolucjonistami rosyjskimiAntoni Szuman, Związek Robotników Polskich w Łodzi w latach 1888-1893, Warszawa 1937.. Leder głosił potrzebę zjednoczenia ZRP i II Proletariatu, za czym miała przemawiać udana współpraca obu organizacji w przeprowadzaniu święta pierwszomajowego w 1891 r.