Od sierpnia 1922 roku, w stopniu pułkownika, był szefem sztabu Syberyjskiej Grupy Kozackiej. Po klęsce wojsk Białych poprzez Szanghaj przedostał się do Polski.
W listopadzie 1922 roku został przyjęty do rezerwy Wojska Polskiego, zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych jazdy i zatrzymany w służbie czynnej. Służył w 9 Pułku Strzelców Konnych we Włodawie. Pod koniec lutego 1923 roku został dowódcą 1 Szwadronu, zaś pod koniec lipca tego roku Wydzielonego Dywizjonu Pułku. W styczniu 1925 roku został przydzielony do XI Brygady Kawalerii w Augustowie na stanowisko oficera sztabu. Pod koniec listopada 1927 roku rozpoczął staż w 9 Pułku Artylerii Polowej, zaś na początku sierpnia tego roku 41 Pułku Piechoty.
Z dniem 2 listopada 1927 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1927-1929. 23 sierpnia 1929 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony służbowo do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko kierownika referatu wyszkolenia. Na początku maja 1930 roku został przesunięty na stanowisko kierownika referatu organizacyjnego.