Podstawą adwentystycznej eschatologii jest Księga Daniela powiązana z Księgą Apokalipsy. Kluczem interpretacyjnym jest wizja Nabuchodonozora II z drugiego rozdziału Księgi Daniela, w której ukazany został posąg przedstawiający cztery „królestwa”. Królestwa te mają symbolizować Babilonię, Medo-Persję, hellenistyczną Grecję oraz Rzym (zarówno pogański, jak i papieski). Stopy posągu są z żelaza i gliny. Adwentyści interpretują je jako państwa europejskie powstałe po upadku imperium rzymskiego. Powyższa interpretacja wizji Nabuchodonozora była stosowana na długo przed pojawieniem się adwentystów i miała licznych zwolenników w XVIII i XIX wieku. Stosował ją np. Isaac Newton oraz Canon Edward Hoare z katedry w Canterbury.
W 13 rozdziale Apokalipsy rozróżniają papiestwo (bestia wychodząca z morza) i Stany Zjednoczone (bestia wstępująca z ziemi). Twierdzą, że apokaliptyczny okres „1260 dni” (dni zamieniają na lata) rozpoczął się od dekretu cesarza Justyniana w roku 538, kiedy ich zdaniem biskup rzymski stał się głową wszystkich biskupów. Okres ten kończy się w roku 1798, kiedy aresztowano papieża Piusa VI. Tym samym w roku 1798 papiestwo otrzymało śmiertelną ranę. Gojenie rany rozpoczęło się w roku 1929, kiedy podpisano traktaty laterańskie.