Od 1920 pracował jako chemik w przemyśle naftowym i gazowym, kolejno jako kierownik laboratorium i inżynier ruchu w gazowni w Krakowie (1920–1922), w rafineriach w Gliniku Mariampolskim i Jedliczu (1922–1924) oraz Dziedzicach (1924–1926). Od 1926 był wicedyrektorem Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych Polmin w Drohobyczu. Równocześnie działał w Związku Legionistów Polskich i od 1928 był prezesem jego oddziału drohobyckiego. Został także wiceprezesem rady Powiatowej Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1931 przeprowadził się rodziną do Lwowa, tam pełnił funkcję wicedyrektora w centrali „Polminu”.
W 1933 został dyrektorem Polskiego Eksportu Naftowego, nowo powołanego kartelu handlu zagranicznego, mającego monopol na eksport i import ropy naftowej. W wyborach samorządowych 1934 wybrany radnym Rady Miasta Lwowa z ramienia listy nr 1 (prorządowej) (w tej roli nie był jednak zbyt aktywny). Był członkiem Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie. Od listopada 1937 należał do liderów Komitetu Organizacyjnego Klubu Demokratycznego we Lwowie. Działał także społecznie, był komendantem oddziału Koła b.