Po zakończeniu w 1985 roku I wojna libańskiej, Siły Obronne Izraela utrzymały w południowym Libanie niewielką „strefę bezpieczeństwa”, o szerokości od 3 do 15 km. Za bezpieczeństwo „strefy” odpowiadały chrześcijańskie oddziały Armii Południowego Libanu, wspierane przez nieliczne izraelskie jednostki. Koncepcja utrzymania „strefy bezpieczeństwa” na granicy izraelsko-libańskiej opierała się na taktyce utworzenia „wyprzedzającej tarczy”, która miała wyłapywać wszystkie arabskie uderzenia zanim dotarłyby do terytorium Izraela. W tym celu we wszystkich strategicznych punktach utworzono ufortyfikowane bazy wojskowe oraz punkty obserwacyjne. Obiekty te oraz siły Armii Południowego Libanu stały się celem coraz liczniejszych ataków organizacji terrorystycznej Hezbollah, która rozwijała metody walki partyzanckiej. Przebieg walk sprawił zmianę sposobu myślenia Sił Obronnych Izraela. Dlatego w 1997 roku z inicjatywy Szefa Sztabu Generalnego gen. Amnona Lipkin-Szachaka w bazie wojskowej Eljakim utworzono Szkołę do Walki z Partyzantką (hebr. בית הספר ללוחמה נגד גרילה). Postanowiono przy tym wykorzystać doświadczenie zdobyte przez utworzoną w 1995 roku jednostkę sił specjalnych - Batalion Anty-Partyzancki (Egoz). Organizację szkoły powierzono płk. Szmuelowi Zakai z Brygady Golani, który przeszedł szkolenie w British Army.