W styczniu 1932 przekazał dowodzenie 2 batalionem saperów kaniowskich majorowi Tadeuszowi Bisztydze i stanął przed komisją lekarską w Szpitalu Ujazdowskim, którą przeszedł pozytywnie. Niespełna dwa miesiące później został wezwany na drugą komisję rewizyjno-lekarską w gmachu Ministerstwa Spraw Wojskowych i w kwietniu tego roku na podstawie orzeczenia tej komisji został uznany za zupełnie i trwale niezdolnego do służby wojskowej. Z dniem 31 maja 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Puławy. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. W 1938 został przeniesiony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X.
W maju 1939 zgłosił się do Ministerstwa Spraw Wojskowych, aby w obliczu zbliżającego się zagrożenia wojennego służyć ojczyźnie swoim doświadczeniem, ale nie pozwolono mu jednak wstąpić do Wojska Polskiego, gdyż nadal ciążył na nim brak lojalności względem piłsudczyków w maju 1926. W trakcie kampanii wrześniowej 1939 próbował zaciągnąć się do służby szukając możliwości w Kielcach, Lublinie oraz Włodawie. Działania te zakończyły się niepowodzeniem. Po powrocie do Kielc nie brał udziału w żadnej działalności konspiracyjnej.