Geneza Kwestia, czy obraz powstał pod bezpośrednim wpływem konkretnej podróży koleją, pozostaje nierozstrzygnięta. Powtarzana w niemal wszystkich opracowaniach anegdota pochodzi od Jane O'Meary, późniejszej lady Simon, która relacjonowała, że w czerwcu 1843, podczas nocnej burzy, jechała pierwszą klasą w towarzystwie starszego mężczyzny – jak później wywnioskowała, Turnera – i że podczas dziesięciominutowego postoju w Bristolu opuścił on szybę i przez blisko dziewięć minut wychylał się w strugi deszczu. Tożsamość współpasażera rozpoznała dopiero rok później, oglądając obraz w Royal Academy.
Relację tę spisała na wyraźną prośbę Johna Ruskina wiele lat po zdarzeniu; Ruskin opublikował ją w zbiorze Dilecta w 1886. Egerton zwraca uwagę, że o ile przebieg samej podróży autorka relacjonuje precyzyjnie, o tyle jej opis obrazu jest niejasny, a rozbieżność między opisywaną nawałnicą a przeplataniem się deszczu i słońca na płótnie budziła wątpliwości badaczy. Bezpośredni związek przyczynowy między podróżą a obrazem musi zatem pozostać hipotezą.
Kompozycję Deszczu, pary, szybkości poprzedzały wcześniejsze prace Turnera oparte na tym samym pomyśle formalnym, m.in.