Stowarzyszenie domagało się legalizacji związków zawodowych, demokratyzacji życia publicznego, przeprowadzenia reformy rolnej oraz wdrożenie szeregu kroków ograniczających nierówności społeczne: ustanowienia płacy minimalnej i maksymalnego dziennego czasu pracy, uchylenia ustawy o prawach i obowiązkach rolników, zmian w ordynacji podatkowej (podatek liniowy, wprowadzenie podatku od spadku).
Równocześnie Sulajman zamknął gazety niechętne jego rządowi i usunął ze stanowisk urzędników, których uznał za nielojalnych. Nie przystał na wszystkie postulaty zwolenników reform. Wiedział bowiem, że nie poprze ich armia kierowana przez Bakra Sidkiego, na którego poparciu nadal mu zależało. Ogłoszony w roku 1937 program rządowy zawierał jedynie niektóre sugestie Stowarzyszenia Reformy Ludowej. Były one zresztą blokowane przez przeciwników reform, którzy wyolbrzymiali zasięg sugerowanych zmian: zgodę Sulajmana na rozdanie minimalnych działek ziemi państwowej rolnikom indywidualnym przedstawiano jako radykalną reformę agrarną. W marcu 1937 Bakr Sidki nazwał reformatorów "utajnionymi komunistami". W odpowiedzi robotnicy domagający się reform zorganizowali strajki, które Sulajman polecił stłumić. Przywódcy protestów zostali uwięzieni lub zesłani.