Postępowanie takie skłania niektórych autorów do wnioskowania, iż Sulajman dążył przede wszystkim do uzyskania władzy dla siebie, natomiast głębsze problemy społeczne, którymi zajmowali się członkowie Al-Ahali, w rzeczywistości go nie interesowały.
W tym samym roku Sulajman podjął rozmowy z szajchami plemiennymi z regionu środkowego Eufratu, którzy obawiali się, że wdrożenie reformy rolnej będzie oznaczało choćby częściową parcelację ich włości. Byli również rozżaleni usunięciem ich z parlamentu, do którego wprowadził ich Jasin al-Haszimi. Gdy premier uznał, że negocjacje nie dają rezultatów, polecił aresztowanie szajchów. Zamiast zapobiec nowemu buntowi plemiennemu, przyspieszył jego wybuch. Wojsko stłumiło jednak te wystąpienia.
O skierowaniu wojska przeciwko powstańcom Sulajman zadecydował po konsultacji z Sidkim, nie przeprowadzając dyskusji z ministrami. W rezultacie zwolennicy reform – ministrowie Salih Dżabr, Jusuf Izz ad-Din Ibrahim, Kamil al-Dżadirdżi oraz Dżafar Abu at-Timman – ostatecznie rozczarowali się co do jego osoby i złożyli dymisje. Lojalnych wobec Sulajmana pozostało trzech z siedmiu pierwotnych członków rządu. Na ich miejsce do gabinetu weszły osoby związane z Sidkim. Następnie Sulajman rozwiązał Stowarzyszenie Reformy Ludowej;