Razem z sześcioma innymi wyższymi oficerami (Aminem al-Umarim, Kamilem Szabibem, Abd al-Azizem Dżamulkim, Mahmudem Salmanem, Husajnem Fauzim oraz Fahmim Sa’idem) zawiązał spisek, który miał na celu zabójstwo Bakra Sidkiego, jako głównego gwaranta istnienia rządu Sulajmana. W rezultacie w sierpniu 1937 Sidki został zamordowany na lotnisku w Mosulu. Fakt ten zachęcił armię do wypowiedzenia rządowi posłuszeństwa i doprowadził do upadku gabinetu Sulajmana.
As-Sabbagh i pozostali uczestnicy spisku stali się po tym wydarzeniu najważniejszymi osobami w Iraku: de facto decydowali o obsadzie najwyższych stanowisk państwowych, chociaż nie ingerowali w codzienną aktywność utworzonych za ich zgodą gabinetów. Oficerowie narzucili cywilnym politykom ideologię panarabską, która ich zdaniem stanowiła podstawę irackiej tożsamości. Pragnęli, by Irak odegrał wiodącą rolę w procesie jednoczenia Arabów i tworzenia ich wspólnego, potężnego państwa. Drugim filarem tożsamości arabskiej w przekonaniu as-Sabbagha miała być religia muzułmańska. Oficerowie nie interesowali się natomiast problemami społecznymi kraju. Krąg siedmiu oficerów zdecydował o powierzeniu przez króla Ghaziego teki premiera najpierw Dżamilowi al-Midfa’i (grudzień 1937), a następnie Nuriemu as-Sa’idowi (grudzień 1938).