As-Sabbagh razem z Szabibem, Salmanem i Sa’idem tworzył tzw. złoty czworobok - nieformalną grupę sprawującą faktyczną kontrolę nad państwem irackim. Rząd Nuriego as-Sa’ida konsultował z nimi wszystkie swoje działania. Postawa taka jeszcze obniżała jego znaczenie i ostatecznie doprowadziła do jego rezygnacji w 1940. W tym samym roku as-Sabbagh został zastępcą szefa sztabu armii irackiej. Był najbardziej charyzmatyczny z grona dominujących w irackiej polityce oficerów.
Aby osłabić panarabskich oficerów, regent Abd al-Ilah powołał na nowego premiera Raszida Alego al-Kilaniego i doprowadził do utworzenia rządu jedności narodowej grupującego polityków o orientacji probrytyjskiej. Równocześnie as-Sabbagh razem z innymi nacjonalistami arabskimi był przekonany o nieuniknionym zwycięstwie wojennym III Rzeszy (inspirowała go w tym zakresie działalność Al-Hadżdża Muhammada Amina al-Husajniego) i twierdził, że Irak nie powinien prowokować Niemców, wspierając w jakikolwiek sposób brytyjski wysiłek wojenny.