Naciski złotego czworoboku na premiera (razem z innymi czynnikami) odniosły skutki; al-Kilani, wbrew oczekiwaniom regenta, coraz wyraźniej przechodził na pozycje antybrytyjskie. Gdy w związku z tym regent zaczął domagać się od niego dymisji, as-Sabbah wystąpił w obronie gabinetu i oznajmił, iż w razie dymisji al-Kilaniego wojsko wymusi przywrócenie jego rządu. Ostatecznie al-Kilani odszedł ze stanowiska w styczniu 1941, gdy złoty czworobok doszedł do przekonania, że nie warto interweniować zbrojnie i ryzykować wojny domowej w jego obronie. Zaakceptował również jako nowego premiera Tahę al-Haszimiego. Zorientowawszy się, iż nie zamierzał on dzielić się władzą z oficerami, as-Sabbagh i jego towarzysze siłą wymusili na nim rezygnację.
Zamach stanu al-Kilaniego i interwencja brytyjska Złoty czworobek przeprowadził 1 kwietnia 1941 przewrót, znany następnie jako zamach stanu al-Kilaniego. As-Sabbagh brał udział w rozmowach z przedstawicielami III Rzeszy w sprawie poparcia dla ruchu panarabskiego. Złoty czworobok przekonał również al-Kilaniego do odrzucenia brytyjskich żądań rozmieszczenia w Iraku dodatkowych sił (do czego prawo gwarantował im układ iracko-brytyjski z 1930). W rezultacie w maju wojska brytyjskie zaatakowały siły irackie, pokonały je i wkroczyły do Bagdadu, przez co doprowadziły do obalenia rządu al-Kilaniego.